خدا چراغی به او داد

روز قسمت بود ، خدا هستی را قسمت می کرد . خدا گفت :

چیزی از من بخواهید هر چه که باشد شما را خواهم داد

سهم تان را از هستی طلب کنید زیرا که خداوند بسیار بخشنده است .

و هر که آمد چیزی خواست یکی بالی برای پریدن و دیگری پایی برای دویدن .

 یکی جثه ای بزرگ خواست و آن یکی چشمانی تیز .

یکی دریا را انتخاب کرد و یکی آسمان را .

دراین میان کرمی کوچک جلو آمد و به خدا گفت :

خدایا من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم نه چشمانی تیز و

 نه جثه ای بزرگ ، نه بالی و نه پایی نه آسمان و نه دریا ،

تنها کمی از خودت ، تنها کمی از خودت را به من بده .

و خدا کمی نور به او داد .

نام او کرم شب تاب شد .

خدا گفت : آن نوری که با خود دارد بزرگ است .

حتی اگر به قدر ذره ای باشد .

 تو حالا همان خورشیدی که گاهی زیر برگی کوچک پنهان می شوی .

و رو به دیگران گفت : کاش می دانستید که این کرم کوچک ،

بهترین را خواست زیرا از خدا جز خدا نباید خواست .

هزاران سال است که او می تابد روی دامن هستی می تابد

 وقتی ستاره ای نیست چراغ کرم شب تاب روشن است و

کسی نمی داند که این همان چراغی است

 که روزی خدا آن را به کرمی کوچک بخشیده است .

همیشه در دامن سیاه آسمان نجوای هزار نقطه نورانی آرامم می کرد

ستاره های نقره فام امیدی بر دل خسته ام میشد

در آن سیاهی شب مهتاب آرام و دل نواز دیدگانم را نوازش می کرد

و هر چقدر ابر تیره ی ستمگر در برابر چشمان دل ربای ماه می ایستاد

ماه دل انگیز نوازشم می کرد ااما نمی دانم امشب چرا شب سکوت خود را

شکسته و و با من غریبانه حرف می زند و با من صمیمی نیست

آرامشم را از من گرفته و یر جسم سردم تازیانه می زند

این شب ها سرد و تاریکی ست . دل من هم سرد و تاریک است

روزگاری ست که نمیدانم دل دادن سوختن است . خاکستر شدن است

نمیدانم دوست داشتن چه حس غریبی ست

چون ابر تیره ای بر چشمانم حصاری ست آهنین بر دیواره های جسم من

میدانم دوست داشتن لرزیدن ریشه های درون آدمی ست

سوز سینه است . خش خش برگ های درخت خزان است

رقص دانه های برف در نگاه داغ خورشید است ، بوی و طعم باران بهاری ست

نهایت اوج باور هاست و بهانه ی زنده ماندن و نفس کشیدن است

که این همه را با یک نگاه از یاد می برد اما امشب نگاه من به بدان سو نیست

آسمانم ساکت و آرام نیست و خلوتم بر قرار نیست . حس عجیبی دارم

امشب فضای غریبی دارم . در درونم غوغای مهیبی دارم

نمی دانم صبح کی می شود خورشید کی طلوع می کند . روز چگونه آغاز می شود

آری امشب دلم سرد است و تنم سرد است و به خود می لولم

و می پیچم و با خود می نالم

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه متروکه ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم!!!

ومن شمع می سوزم ودیگر هیچ چیز از من نمی ماند

ومن گریان ونالانم ومن تنهای تنهایم !!!

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد!!!

و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پرجوش خویش اما!!!

کسی حال من تنها نمی پرسد

ومن چون تک درخت زرد پاییزم !!!

که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

ودیگر هیچی از من نمی ماند!!!

گاهی ..

دلـت بهانه هــایی می گیرد که خودت انگشت به دهــان می مانی !

گاهی ..

دل تنگی هــایی داری که فقط باید فریادشــان بزنی اما سکوت می کنی

گاهی ..

پشیمانی از کرده و ناکرده ات ..

گاهی ..

فقط دلـت می خواهد زانوهـایت را تنگ در آغوش بگیری ,

و گوشه ای گوشه ترین گوشه ای .. بشینی و فقط نگاه کنی

گاهی ..

چقدر دلت برای یک خیال راحت تنگ می شـــــود

گاهی ..

دل گیری , شاید از خودت ..

شایــــد ...

ابرها مي گريند تا پشت پايت را خيس کنند

من انتظار را حس ميکنم ، صبر را ياد گرفته ام

حس مي کنم صبر را ياد گرفته ام ، از باغچه کوچکمان زير آفتاب تابستان

براي روزي که اندوه آسمان از آتش عشق افروخته اش باران بياورد

و دوري ها را پاک کند و مدام براي برگها بخواند

که آسمان نزديک است دوباره دستهايمان را خيس کند

من رهايت نمي کنم آنچه را که روزهاي بلند و شبهاي باراني به من آموخته اند

از ياد نمي برم و اين شبهاي خيس را فراموش نخواهم کرد

حتي در آغوش تو ابري خواهم بود که براي دوست داشتن لبخندت مي گريد

چه جاي ماه

كه حتي شعاع فانوسي

درين سياهي جاويد كور سو نمي زند

بجز طنين قدم هاي گزمه ي سرمست

صداي پاي كسي

سكوت مرتعش شهر را نمي شكند

به هيچ كوي و گذر

صداي خنده ي مستانه اي نمي پيچد

كجا ؟؟؟ !!!

كجا رها كنم اين بار غم كه بر دوش است ؟؟؟

چراغ ميكده ي آفتاب

خاموش است !!!

شنیدید که میگن : اونی که گریه می کنه ، یه درد داره

اما اونی که میخنده هزار تا ؟

من میگم : اونی که میخنده هزار تا درد داره ،

ولی اونی که گریه میکنه ،

به هزار تا از دردهاش خندیده.

اما جلوی یکیشون <کم> آورده!

سکوت پرده دار فریادهای ماست

آن زمان که فریادی خاموش همچون آتشی از درون زبانه می کشد و

دردهایمان را دیگر یارای پنهان ماندن نیست ....

هنگامی که سینه را نای نگاهداری رازهایمان نیست

و ضربانهای قلب به شماره می افتند

تنها راه شاید سر دادن نعره ایست بلند و طولانی

روی قله کوهی همین نزدیکی ها

و فریادی آنقدر بلند که خواب دل مردگان را چون گرداب در هم کشد

و آنقدر طولانی .....که به اندازه قرنها خاموشی عاشقان خسته

اما افسوس که سکوتی سنگین همواره پرده دار فریادهای ماست....

سکوتی سخت همچون دیواره ای از سنگ های خارا باز می دارد ما را از فریاد

و خواهیم سوخت در حسرت

حسرت یک عمر فرو خوردن نعره های درون

می شود آیا روزی این سکوت را بشکنیم ؟

می شود آیا روزی این دیوار را فرو ریزیم ؟

دیواری که سنگهایش از خود ماست ...عقلانیت بیش از حد... خودخواهی

... تزویر...و شاید از یاد بردن عشق...

ای کاش این سنگ ها را در هم شکنیم

ای کاش نسیمی از عشق بر ما وزیدن کند

کاش این دیوار را فرو ریزیم.....

خالی ام از حرف

پُرم از دلتنگی

تشویش هجرت باران

خسته ام از اندیشه ..دلگیرم از سوالات بی انتها

آلوده ام به روزمرگی

دورم از عشق

بی میلم به گفتن یا نگفتن

حنجره را رغبتی به فریاد نیست

تلخم ..نا پاکم ..مبهوتم ..دل چرکینم ..خشمناکم

از خود فرسنگها فاصله دارم ..فاصله ای که کم نمی شود

در عذابم ..در تب و تابم ..در التهابم

خسته ام ...خسته ام از تکرار ..از تکرار لبخند بی ریشه ! میان

این درد تا درد بعدی ..

فرسوده ام ..رنجورم ..خسته ام ..خسته ام ..

کجاست بارانی از عطوفتِ بی منت تا نمناکم کند ...

کجاست دستی تا بگیرد دستم از روی مِهر...

کجاست آن در که به نور باز شود ..

کجاست باران

کجاست...